‘Een Pearle in Irak, dat is mijn droom’

Hoogezand-Sappermeer

Alijas Mothim mag dan de bedrijfsleider zijn van de Pearle in winkelcentrum Hooge Meeren in Hoogezand, hij staat op de vroege woensdagochtend gewoon de vloer te dweilen. Tien jaar staat hij al in de Pearle. Hij groeide uit van jongste bediende tot volwaardig opticien/contactlensspecialist en klantenmagneet. Maar er is nog genoeg te dromen. ,,Pearle naar Irak brengen. Dat zou geweldig zijn,'' zegt de 29-jarige Mothim.

,,Je hebt een goede bril'', zegt Alijas. ,,Maar je mag de glazen wel even schoonmaken.'' Nog voordat je een keer met je ogen hebt geknipperd, is de bril al van je neus verdwenen. Alijas loopt naar achteren en dompelt de fok in een badje waar ultrasone trillingen doorheen jagen. Zelfs de kleinste stofresten worden zo verwijderd. ,,Je kunt toch niet naar een opticien gaan met een vieze bril'', mompelt hij even later als hij ook meteen maar even de brillenpootjes een beetje vaster draait met een minuscule schroevendraaier.

Het is een warm bad waar je in terechtkomt bij de Pearle in Hooge Meeren. Alijas staat er om bekend. Dat hij ooit nog de spil en de klantenmagneet in deze winkel zou worden, had hij zelf niet durven dromen toen hij hier tien jaar geleden als schuchtere MBO-scholier aanklopte.

Twintig jaar geleden sloegen Alijas en zijn broer met hun ouders op de vlucht voor de Golfoorlog. Alijas en zijn broer waren tot die tijd vooral opgevoed door hun oma. ,,Mijn moeder studeerde en gaf les en ook mijn vader was veel buiten de deur aan het werk. Onze oma zorgde voor ons.'' De oma van Alijas kampte met haar ogen. Ze ging steeds minder goed zien. ,,Vlak voordat we vertrokken heb ik mijn oma beloofd dat als ik terug zou komen, dat ik dan haar ogen beter zou maken.''

Eenmaal in Nederland doorliep Alijas de lagere school en de middelbare school. Al die jaren vergat hij de belofte aan zijn grootmoeder niet: na de middelbare school koos hij voor een opleiding optiek. Helaas overleed de oma van Alijas kort daarna. ,,Ik hoop dat ze heeft meegekregen wat ik ben gaan doen.'' Alijas deed de opleiding op zijn sloffen, maar de praktijk viel tegen. Domweg omdat hij er niet tussen kwam. Voor een opdracht die hij bij een opticien moest doen, heeft hij zo ongeveer alle opticiens in Groningen benaderd, hij had een adressenlijst van twee A-4-tjes maar hij werd domweg niet uitgenodigd. ,,Ogen opmeten doe je als de beste, klantenbenadering is top, maar je komt er niet tussen bij werkgevers of stagebedrijven.''

Het was Gerard Wubs (franchiser van de Pearle in Hoogezand en tegenwoordig ook van die in Uithuizen en Zuidhorn) die het potentieel van de knaap herkende. ,,Ik herinner het me nog heel goed,'' zegt Alijas. ,,Ik liep een opticien binnen, er was echt helemaal niks te doen. Ik moest een opdracht maken over ‘derving’. Ik had drie vragen: wat is het? Wat kost het? En wat kun je er aan doen. Maar die meneer bij de opticien zei dat ik maar moest bellen voor een afspraak. Toen kwam ik bij Gerard. Het was hartstikke druk in de zaak. Maar Gerard nam me mee naar het kantoor, legde zijn voeten op het bureau en heeft wel een uur met me zitten kletsen. Geweldig!''

Toen hij thuiskwam kreeg hij telefoon van Gerard. Er lag een contract voor hem klaar. Gerard wilde nog weten wanneer hij kon beginnen.

In het begin was er nog wel eens een hork die zei dat hij niet door ‘die Turk’ geholpen wilde worden maar al snel ontdekte menig Hoogezandster dat er in de Pearle een wel heel bijzondere knaap werkte. Voor kinderen die voor het eerst aan de bril moeten, probeert hij er zoveel mogelijk een feestje van te maken. ,,Ik heb een kleedje en dan vraag ik of ze op het kleedje willen gaan zitten. Want het is een vliegend tapijt, zeg ik dan. Nou ja, dan kijken ze me eerst raar aan, maar dan gaan ze er op zitten en dan vraag ik of ze hun ogen dicht willen doen. En als ze dat dan doen, dan pak ik met de collega’s dat kleedje op en vliegen we de hele winkel door.'' Tegen die tijd is het ijs wel aardig gebroken.

Geregeld komt er een puber met het syndroom van Down de winkel voorbij. Dan stopt hij even en komt binnen, geeft Alijas een knuffel en loopt weer verder. ,,Hij moest ook aan de bril en had daar helemaal geen zin in.'' Alijas maakte er een heel theater van met een fopbril, nepneus en plaksnor en zijn klant vergat tussen de lachbuien door compleet welke bezwaren bij nog maar had tegen een bril.

,,Het gaat om vriendelijkheid en oprechtheid'', analyseert Alijas. ,,Je kunt nog zo’n goede formule hebben, nog zulke mooie spotjes en scherpe acties. De mensen moeten het doen. Heb je zin in je werk? Daar gaat het om. Zo niet, ga dan ergens anders werken.''

Een oudere dame met flinke oogproblemen is Alijas de rest van haar leven dankbaar. Door de ouderdom gingen haar ogen flink achteruit en haar oogarts deelde haar mede dat ze er maar mee moest leren leven. ,,Ze was hier in de winkel en ik dacht dat er misschien toch nog wel wat voor haar te doen zou kunnen zijn.'' Dus die mevrouw terug naar de oogarts die haar dringend adviseerde een andere opticien te zoeken… Maar de dame liet zich niet uit het veld slaan want ze had inmiddels aardig wat vertrouwen in Alijas. Ze ging voor een second opinion. ,,Die dokter zei: mevrouw, als u een week later was gekomen, dan was u blind geweest.''

Tien jaar bij de Pearle. Wat gaan de komende tien jaar brengen? Alijas voelt zich senang in Hooge Meeren, maar hij heeft nog wel een droom. ,,Pearle is de grootse optiekketen ter wereld. Ze zitten in bijna alle landen. Maar niet in Irak… Dat is nog wel een droom van me, om ooit in Irak met Pearle te beginnen. Ooit. Als het daar wat rustiger is.''


Auteur

Redacteur