De Vreemde Eend: Idriz

HOOGEZAND-SAPPEMEER

De vreemde eend is een rubriek over bijzondere dieren, vaak met een bijzonder verhaal. En heel af en toe is vooral het baasje erg bijzonder.

  Het zonnetje schijnt in het Gorechtpark wanneer we het hek van de kinderboerderij openen. Een klas in overall en met boerenzakdoekjes gaat glimlachend bij een trekker op de foto. Beheerder Idriz Neziri (53) kijkt tevreden toe. Het is een rustmomentje op een doorgaans drukke dag, want er moet gevoerd worden, hokken moeten worden uitgemest en sommige dieren vragen extra aandacht of een speciale behandeling. Idriz doet het werk al vanaf de vorige eeuw met veel plezier: op 1 april van dit jaar vierde hij zijn twintigjarig jubileum op de kinderboerderij. Het is er met de paplepel ingegoten, die liefde voor dieren. Zijn vader was boer in Kosovo op een grote boerderij met veel land, geiten en kippen. „Vooral kippen, die vond ik heel bijzonder. Die zijn de hele dag actief. Daar kon ik uren naar kijken en ik vond het leuk om ze te voeren.” In het Gorechtpark zijn het de muskuseenden die zijn hart veroverd hebben. „Ik kan ze gewoon uit de hand voeren en heb toch een beetje een extra band met ze. Dat vind ik bijzonder.” Voordat Idriz op de kinderboerderij kwam werken, schotelde hij jarenlang mensen eten voor in de horeca. „Ik vind dit toch leuker. Het verschil tussen dier en mens is best groot. Mensen zijn niet zo gauw tevreden en dieren zijn dat wel.” En dan, lachend: „En de dieren zijn altijd blij mij te zien!” Dat de horeca sporen heeft nagelaten, wordt duidelijk wanneer we Idriz vragen waar hij het meest trots op is als hij om zich heen kijkt: „De hygiëne hier. Dat vind ik heel prettig voor de dieren, maar ook voor bezoekers. En dat de dieren er gezond uitzien, daar ben ik ook trots op.” Zo gezond zelfs, dat ze uitzonderlijk oud worden. Katrien bijvoorbeeld, een schaap van 17 jaar, wandelt rustig in haar eentje rond en komt af en toe bij Idriz langs voor een aai en een kriebel. De twee kennen elkaar het langst. Aan haar lijf geen polonaise of moeilijke fotoshoot; we laten haar mooi van haar pensioen genieten. Zo’n pensioen, daar denkt Idriz voorlopig niet aan: „Ik kom hier nog elke dag met plezier, echt! Ik ben een buitenmens, binnen zijn is voor mij een straf.”  

Auteur

admin