Hongerkind na 73 jaar even terug in Kiel-Windeweer

KIEL-WINDEWEER

Wil van den Broek-Taal uit Scheveningen heeft vorig week een bezoek gebracht aan de boerderij in Kiel-Windeweer, waar zij als ‘hongerkind’ aan het eind van de oorlog was ondergebracht.

Ook bezocht zij de locatie Hoogezand van het Historisch Archief Midden-Groningen. Daar kreeg zij van archivaris Teade Smedes meer achtergrondinformatie over het verblijf bij haar toenmalige pleegouders.

Willie Taal

Na in 1943 als gezin vanuit ‘Sperrgebiet’ Scheveningen naar Rijswijk zijn geëvacueerd , werd zij begin maart 1945 als hongerkind in Kiel-Windeweer afgezet. Willie Taal was toen12 jaar en was nog nooit eerder zover van huis en haar ouders geweest.

Willie Taal werd ondergebracht bij de boerenfamilie Feddes aan de toenmalige Dorpsstraat 158. “Het werden voor mij tante Fokje en oom Knelis. Tante Fokje was een Friezin, een schat. De jongens waren Hendrik, Pieter, Frits en Fokko. Het meisje was Gina, wat jonger dan ik”, tekende Teade Smedes van het Historisch Archief Midden-Groningen op.

Vlop eten en drinken

Willie had het goed bij de familie Feddes, waar volop eten en drinken was. Ze sliep samen met Gina in een bedstee in de opkamer van de boerderij. Doordeweeks kreeg ze les van meester Smid, het hoofd van de gereformeerde school van Kiel-Windeweer.

Na schooltijd speelde ze met de andere kinderen uit het gezin of met de dochter van de arbeider. Bovendien was er op de boerderij altijd wel iets te doen. Op zondag ging ze met het gezin naar de kerk.

In de woning van een broer van pleegvader Knelis, naast de boerderij, verbleven volgens Van den Broek-Taal onderduikers. Ver merkte ze in Kiel-Windeweer niet ze veel van de oorlog.

Van de bevrijding (13 april 1945) herinnert ze zich ook maar weinig. “In Kiel-Windeweer zelf is de bevrijding waarschijnlijk niet uitbundig gevierd. Kort na de bevrijding kreeg ik nog een mooi schrift dat ik nu nog heb.”

Contact met ouders

Probleem gedurende het verblijf in Kiel-Windeweer was het contact met haar ouders en zussen. “Telefoneren deed je toen niet. Alles ging per post.”

Zowel Willie als haar moeder schreven aanvankelijk brieven, maar het duurde lang voordat deze bezorgd werden. Moeder Taal verkeerde daardoor lange tijd in onzekerheid of ze wel veilig in Kiel-Windeweer was aangekomen.

Later, als het Noorden des lands al bevrijd is, maar Rijswijk nog in bezet gebied ligt, is briefverkeer onmogelijk. Het contact met haar zussen in Friesland verliep beter.

“Ik ben tot in juli 1945 in Kiel-Windeweer gebleven en ben vervolgens met, ik meen een goederenwagon, teruggekeerd naar huis. Dat viel niet mee. Fijn om weer thuis te zijn, maar het huis was zo klein in verhouding tot de grote boerderij. Het eten was heel anders. Na de oorlog is er nog lang contact geweest met de familie Feddes. Doordat de zonen na de oorlog naar Canada zijn geëmigreerd en tante Fokje later is overleden, is het contact uiteindelijk verwaterd.”


Auteur

Marc Jansen Redacteur