Op weg naar 150 jaar Aletta met Henk Poelstra en Hennie Dallinga

GRONINGEN/ HOOGEZAND

‘Op weg naar 150 jaar Aletta’. De HS-krant werkt onder deze noemer toe naar de viering van het 150-jarig bestaan van het dr. Aletta Jacobs College (en al zijn rechtsvoorgangers). Ditmaal met de oud-leerlingen Henk Poelstra en Hennie Dallinga.

Door Jolanda Klunder

Ze wonen nog maar een paar maanden in hun nieuwe appartement in Groningen, gelegen naast het voetbalstadion van FC Groningen. Henk Poelstra (75) en zijn vrouw Hennie Dallinga (75). Voor dit verhaal werden ze gefotografeerd op het bankje in de voorhal van het schitterende wooncomplex, waar ze onbezorgd van hun oude dag willen genieten en vooral, zoals de tekst op het bankje laat zien, ‘In liefde samen gelukkig oud worden’. Een betekenisvolle tekst, helemaal omdat Hennie herstellende is van een bijzonder ingrijpende operatie.

Samen in de klas

Ze kennen elkaar al sinds de eerste klas van de MULO in Sappemeer. Henk: “Ik had in het schooljaar 1955-1956 al een oogje op haar, maar ze zag me in die tijd niet staan.”

Hennie moet erom lachen. “De wereld was voor ons eigenlijk niet veel groter dan Sappemeer in onze middelbareschooltijd. In de winter werd er geschaatst op het Achterdiep, waar Henk en ik en alle andere klasgenoten elkaar troffen.”

Henk vult aan: “In onze jeugd was er weinig vertier in Sappemeer: in juni alleen een grote kermis aan de Parkstraat die met een vuurwerkspektakel werd afgesloten op het sportpark in Sappemeer, daarnaast waren er harddraverijen op de renbaan en werden er motorraces georganiseerd.”

Hennie: “Een van de hoogtepunten in die tijd was ook de jaarlijkse uitvoering van de gymnastiekclub WIK in Hotel Struvé.”

MULO

Hennie woonde in Spitsbergen. Ze haalde in 1960 haar MULO-diploma. “Ik verspeelde een jaar doordat mijn moeder in die tijd overleed en ik het daar heel moeilijk mee had. Mijn diploma nam ik overigens in ontvangst in Hoogezand, de MULO was inmiddels verhuisd naar het schoolgebouw naast Instituut Hommes aan de Parallelweg.”

Henk woonde aan de Slochterstraat en haalde in 1963 zijn diploma HBS-B (met exacte vakken) aan het dr. Aletta Jacobs Lyceum in Sappemeer. “Als je in die tijd goed kon leren in de eerste klas van de MULO mocht je extra lessen nemen bij Instituut Hommes, waar men dan aan de hand van de behaalde resultaten bekeek of je geschikt was voor de HBS.”

Hennie zegt: “Ook ik had goede cijfers in het eerste leerjaar, maar ik durfde niet naar de HBS en voor mijn ouders hoefde het ook niet zo zeer. Ik bleef daarom op de MULO.”

Henk: “Ik had twee oudere broers en die hebben het bij mij thuis erg gestimuleerd. Dus kreeg ik wel die extra lessen en mocht ik naar de HBS. Ik ben er zowel mijn broers als mijn ouders nog steeds dankbaar voor. Want we hadden het niet breed thuis en mijn vader heeft er hard voor moeten werken om mij te kunnen laten leren. Dat deed hij bijvoorbeeld door ook op zondag te werken in de gasfabriek in Sappemeer. Ik ging hem elke zondag samen met mijn moeder tussen de middag een emmertje soep brengen.”

Tuten en boeren

En zo kwam Henk als 13-jarig jongetje op de HBS. Henk: “In mijn klas van 25 leerlingen zaten 20 tuten en 5 ‘boeren’. Een enorm rangen- en standenverschil. De tuten waren veel wereldser dan de 5 plattelandsjongens. Zij hadden veel spannender zaken te vertellen na het weekend dan wij over onze belevenissen op de kermis in Sappemeer.”

Tuut was de bijnaam voor de jongens die verbleven in het internaat van Instituut Hommes. Een strenge kostschool voor dwarse en arrogante pubers van welgestelde ouders uit heel Nederland. De komst van deze nieuwe internaatleerlingen zorgde ook weleens voor onrust in de gemeente. De tuten waren een stuk mondiger dan de jeugdige Hoogezand-Sappemeersters. Henk: “Ik heb wel van ze geleerd, want met mijn mondigheid is ook niets mis meer, haha!”

Verbondenheid met Aletta

Na de HBS en vervolgstudies is Henk vijf jaar werkzaam geweest bij de Koninklijke Scholten Honig in Foxhol. Tot hij met ingang van 1 januari 1969 werd aangesteld als administrateur op de Dr. Aletta Jacobsscholengemeenschap (AJS). Dit nadat hij tijdens de viering van het 100-jarig bestaan van het Aletta eind 1968 door directieleden Lensen en Van Heuveln getipt werd dat deze nieuwe functie eraan zat te komen. Hij solliciteerde en werd gekozen uit 55 kandidaten. Hij is tot zijn pensionering op het Aletta gebleven.

Henk koestert dan ook warme herinneringen aan het werkzame leven op het Aletta. “Ik kan prachtige verhalen vertellen, eigenlijk te veel om op te noemen. Zo herinner ik me van dat eerste jaar nog dat ik met de nieuwe rector Köhne, waarnemend rector Johan van Heuveln en directielid Leo Lensen in het kader van de nieuwbouw aan de Nieuweweg op pad ging naar Brabant. De rector, die kleurenblind was, vroeg mij om aan te geven wanneer het stoplicht op rood of groen sprong! Ik denk dat ik hem met grote ogen heb zitten aanstaren.”

Nog zo’n voorbeeld: “Gezellig samen om 09.00 uur koffiedrinken op de administratie aan de Nieuweweg. De schoolleiding, de conciërges en de dames van de administratie schoven aan. Niks geen rangen- en standenverschil. Dat heb ik altijd erg gewaardeerd van de toenmalige schoolleiding.”

Filmpremière

Hennie is na haar studies 20 jaar werkzaam geweest als lerares op de landbouw-huishoudschool in Musselkanaal. Daarna maakte ze een carrière-switch en werkte 10 jaar lang voor de Nederlandse bond van Plattelandsvrouwen – hoofdkantoor in Den Haag - die toen 80.000 leden had (nu: Vrouwen van Nu). Ze ontdekte dat ze interviewen leuk vond en was jarenlang redactielid van het magazine dat de bond uitgeeft. Ook runde ze 10 jaar lang met een vriendin een galerie in Briltil. Hennie: “Naast het runnen van mijn gezin heb ik altijd in deeltijd gewerkt.”

Voor het magazine Plattelandsvrouw interviewde ze in die tijd regisseur Nouchka van Brakel, vlak voordat haar film ‘Aletta Jacobs, het hoogste streven’ in 1995 in première ging. Hennie: “Tijdens dit interview gaf Nouchka aan dat er te weinig geld was om de film – opgenomen op het Groninger platteland - af te maken. Ik heb spontaan een bijdrage gestort en kreeg een uitnodiging voor de filmpremière, die overigens in Sappemeer plaatsvond. Tot mijn verbazing las ik op de aftiteling onder de kop ‘mede tot stand gekomen door’ ook mijn naam. Enorm grappig!”

De klik was er nog steeds

De beide oud-klasgenoten troffen elkaar weer tijdens de reünie in kader van het 125-jarig bestaan van het Aletta. Hennie: “We zijn elkaar eigenlijk nooit echt uit het oog verloren, maar we kwamen tijdens deze reünie in 1993 met elkaar in gesprek en raakten eigenlijk niet uitgepraat. De klik was er nog steeds.”

Henk: “Tien jaar later, in 2003, troffen we elkaar weer – mijn eerste vrouw Gineke was overleden – en ook toen raakten we niet uitgepraat.” Grappend: “Nu vond ze me wel leuk!”

Hennie vult aan: “We zijn in 2007 getrouwd en gelukkig met elkaar. Maar hij heeft wel moeten accepteren dat ik mijn meisjesnaam gehouden heb. Want net als Aletta Jacobs ben ik erg gesteld op mijn eigen identiteit.” Henk grinnikt op de achtergrond.

Reünie

Ze komen vanzelfsprekend naar de reünie om hun oud-klasgenoten te ontmoeten. Daar zullen uiteraard meer leuke verhalen en hilarische anekdotes de revue passeren.

Kom je ook? Aanmelden voor de reünie van het Aletta (en rechtsvoorgangers) op zaterdag 13 oktober kan digitaal via www.aletta.nl of door te bellen naar 050 - 316 88 77

(Groningen Congresbureau).


Auteur

Marc Jansen Redacteur