Wat de gek ervoor geeft: De ijsbeer

'Wat de gek ervoor geeft' is een rubriek over eigenaardige items uit Veendam en Midden-Groningen met een bijzonder verhaal. Van kringloopschatten tot zelfgemaakte pronkstukken, afdankertjes en erfenissen: alles heeft een prijs maar ook zeker een geschiedenis! Vandaag in aflevering 1: De ijsbeer.

Aan de Woortmansdijk in Westerbroek trappen we vol op de rem. Daar staat namelijk een levensgrote ijsbeer in de tuin van Semjon Brevink en zijn gezin. We zijn niet de eersten die aanbellen om meer over het witte beeld te weten te komen: „Aanbellen, dat mag gewoon hoor. Dat gebeurt wel vaker. Een a twee keer per jaar belt iemand aan of ligt er een briefje in de brievenbus. Met de vraag of die te koop is en waar.” Op beide vragen heeft Brevink helaas geen positief antwoord. Het beeld staat nu vijf jaar bij het huis en is er wat hem betreft niet meer weg te denken. De oorsprong van de ijsbeer blijft een mysterie.

Hij tikte het gevaarte van 200 bij 100 bij 150 cm toevallig op de kop. Toen Brevink zijn woning tien jaar geleden kocht, zou hij namelijk alleen de bovenverdieping een beetje verbouwen, maar „uiteindelijk zijn alleen de buitenmuren blijven staan.” Als eigenaar van een it-bedrijf had hij er veel schik in om al het verbouwingsmateriaal online voor een prikkie vanuit heel Europa te bemachtigen, via bijvoorbeeld faillissementsveilingen. „Bij een van die veilingen stond deze ijsbeer, helemaal alleen tussen het isolatiemateriaal en het hout en de tuinmachines. En ik dacht: ik bied gewoon, ik vond het zo grappig.”

Een week later, Brevink is zijn spontane actie dan alweer volledig vergeten, komt er een mailtje binnen: ‘Gefeliciteerd, u heeft twee kavels gewonnen’. „En ik denk: twee? Ja, dat was dus isolatiemateriaal en een ijsbeer.” De 450 kilogram wegende ijsbeer gemaakt van beton en polyester komt uit Antwerpen, bij een bedrijf dat deed in tuinmachines en -beelden. „Ik kan er verder niets over vinden; geen merk, geen type, niks. Ook niet dat-ie bij een ander bedrijf te koop is of iets dergelijks. Ik kom wel soortgelijke beelden tegen, maar niet deze.”

Intussen is het unicum een echt herkenningspunt in de buurt geworden: „Ik weet nog dat ik voor het eerst naar de buurtbarbecue kwam. ‘En, wie ben jij?’ werd er gevraagd. ‘Die en die.’ ‘En waar woon je?’ Nummer 26 zegt mensen niks. ‘Het witte huis’ ook niet. ‘Dat huis met die ijsbeer.’ ‘Oh jaaa!’ hoorde ik dan.” Je zou zeggen dat zo’n visitekaartje uit de buurt zijn eigen naam inmiddels wel heeft verdiend. „Daar hebben mijn vrouw en ik wel over nagedacht, maar dat is aan onze zoon Levi, dus dat duurt nog wel even.”

Voor de foto tilt Brevink het driejarige knaapje bovenop de ijsbeer. ‘Echt niet te koop?’, probeer ik een laatste keer namens alle mensen die een briefje met daarop een bod door de brievenbus willen schuiven. „Nee, de ijsbeer hoort bij het huis.” Maar dan, lachend: „Of ik moet er meteen stil van kunnen leven.”

 

Annegriet Renfurm-Wijchers

 

Heeft u ook iets bijzonders in huis of wellicht iets geks in de buurt gespot? Tip ons via hskrant@ndcmediagroep.nl


Gerelateerd nieuws