Wat de gek ervoor geeft: Kameleon voor anker

‘Wat de gek ervoor geeft' is een rubriek over eigenaardige items met een bijzonder verhaal. Van kringloopschatten tot zelfgemaakte pronkstukken en erfenissen: alles heeft een prijs maar ook zeker een geschiedenis! Vandaag in aflevering 20: Kameleon voor anker.

“Jullie zijn hartstikke gek”, zei Jenny Schaank toen haar man Eddy met een kleine krik op wielen, een steekkarretje en een paar jongens uit de buurt de Kameleon een paar jaar terug vanuit de achtertuin naar de voortuin verplaatste. “Ja, dat ding is loeizwaar”, zegt Eddy met een grijns. “Ik ben weggegaan, want ik dacht: ik wil hier niet eens meer naar kijken”, verzucht Jenny. „Er was een opstopping in de straat: auto’s konden niet meer voor het huis langs.”

Inmiddels heeft ze de Kameleon in de voortuin omarmd. Voor die tijd is het bootje dat ze meer dan 15 jaar terug kochten in de achtertuin een piratenboot voor de kinderen geweest, een zandbak en zelfs een bloemenbak. Ook de kleuterklas van hun jongste zoon heeft er een keer een denkbeeldige vaartocht mee gemaakt. Met inmiddels grote kinderen die niet meer naar de boot omkijken, geeft Jenny een aantal jaren terug aan dat ze op die plek graag een zitje in de zon wil. “Hij is ook zo lek als een mandje he, altijd al geweest. Ik zei: oud ijzer, dan levert die nog mooi wat op. Nou, daar was mijn man het dus niet mee eens…”

De combinatie van de boot in de voortuin, een blauwe minibieb met aangespoelde boeken met bovenop het dak een scheepstouw én de naam ‘Zeezicht’ op de gevel van het huis aan de Hoofdstraat 168 in Hoogezand, wekt bij veel mensen de nodige interesse. „Het is een uit de hand gelopen grapje”, legt Eddy uit. „Mijn vrouw en ik hadden een verschillende stijl van wonen. Op een gegeven moment kwamen we uit op iets strandhuis-achtigs; dat vonden we allebei wel leuk. Dus toen zeiden we: dan houden we dat als stijl aan en als het klaar is, doe ik een bord met ‘Zeezicht’ op de gevel. Nou, dat heb ik op een gegeven moment stiekem gemaakt en er met gevaar voor eigen leven met een laddertje opgespijkerd.”

De historische vereniging droop na deze uitleg teleurgesteld af, voor Jehova’s getuigen aan de voordeur had Eddy daarom een andere verklaring in petto: “Met al die tsunami’s en klimaatwisselingen denk ik dat de dijken een keer doorbreken en dat alles onderstroomt maar dat het precies voor ons huis stopt. En dan hebben we uitzicht op zee.” “Dat vinden we wel een heel raar verhaal”, reageerden ze. “Ja, maar dat geloof ik zo”, antwoordde Eddy. Lachend: “Toen waren ze snel weg.”

Of Eddy mij iets van het sentiment van de Kameleon kan uitleggen? “Nee, ik heb helemaal niets met de Kameleon, maar de film Schippers van de Kameleon kwam toen uit, in 2003. En het was ook zo’n soort bootje. Dus ik dacht: als ik het dan toch ga schilderen, dan maar in die kleuren. Kan mij het verrekken. Dat is voor de jongens ook wel grappig.”

Een grapje of niet: de boot roept bij anderen wel het nodige sentiment op. “Vooral in de zomer komen mensen langs”, zegt Jenny. „Jongens zetten hun vriendinnetje erin en gaan dan op de foto.” Eddy: “Ja, dan kijken ze eerst een beetje schichtig om zich heen en maken dan snel een fotootje.”

 

Annegriet Renfurm-Wijchers