Wat de gek ervoor geeft: Ondeugende Johnny

‘Wat de gek ervoor geeft' is een rubriek over eigenaardige items met een bijzonder verhaal. Van kringloopschatten tot zelfgemaakte pronkstukken en erfenissen: alles heeft een prijs maar ook zeker een geschiedenis! Vandaag in aflevering 23: Ondeugende Johnny

"Johnny is heel ondeugend", zegt Henk Dittrich uit Westerbroek. "Als ik hem nu bij je op schoot zet, dan gaat-ie tegen je aanliggen en zeg ik: ‘Waarom zeg je niets meer?’ ‘Ik ga slapen!’ ‘Maar je kan toch niet gaan slapen bij een optreden?’ ‘Ja, maar er zitten hier kussentjes...’ Henk gniffelt. "Ja, het is een echte deugniet!"

Voor al uw feesten en partijen was Henk in touw, in de avonden en weekenden, naast zijn reguliere baan. "Ik heb het meer dan 40 jaar gedaan", vertelt Henk. Dat is nu ruim 10 jaar geleden. Want hoe leuk ook, het was zo nu en dan ook zwaar. "Je moet altijd maar improviseren en het gaat ook weleens even niet. En dan moet je wel weer zo goed wezen om het er weer bovenop te krijgen. En hier in het noorden staan we erom bekend dat we niet zo gauw lachen als in de rest van het land, dus je hebt het wat zwaarder."

Over zwaarder gesproken: de goochelaar en buikspreker op alle flyers en foto’s die aan de Borgweg uit lades en mappen worden getoverd, lijkt in niets meer op de man die nu voor mij staat. "Ik ben 145 kilo geweest en ben nu afgevallen tot 100 kilo, alleen door niet elke keer die warme en koude buffetjes te eten. Voordat je ‘s avonds gaat optreden dan eet je, want moet je wat in je buik hebben. En dan ging de avond goed en waren daar de koude en warme buffetjes en tsja… mensen accepteren het niet van je dat je dan niet eet."

Henk leerde het vak van accordeonist, goochelaar en buikspreker van zijn vader, Henk senior. En net als dat er twee Henken zijn, bestaan er ook twee Johnny’s: "Dit is oude Johny, een Engelse pop van voor de oorlog, gemaakt van papier maché. Die is van mijn vader geweest.” De andere pop is gewoon Johnny, een wat kleinere en lichtere uitvoering die nu ook al zo’n 50 jaar oud is. „Oude Johnny heeft al een paar keer een pakje aangehad omdat het spul versleten was; zo lang gaat- ie al mee. Ik vind dit niet het mooiste pakje, maar toe maar. Hij zit er in."

De werking van beide poppen is ongeveer hetzelfde. "Kijk, aan de achterkant zitten handvatten. Een soort stok. En hier zit een pompbalkje en daar kan-ie mee roken. Maar dat mag nou niet meer, natuurlijk.” Ook de wenkbrauwen en mond van de pop kan Henk laten bewegen. „Als ik wat zeg waar je de aandacht bij nodig hebt, dan trek ik de wenkbrauwen op. Maar buikspreken is ook heel moeilijk. Voor sommige woorden moet je een afleidingsmanoeuvre hebben.”

Beide Johnny’s genieten nu van hun pensioen in een koffer op zolder. En hoewel Henk zegt dat hij het buikspreken niet mist, kan ik mij voorstellen dat er momenten zijn waarop hij een van zijn Johnny’s toch graag bij zich had. "Zo’n pop kan je goed dat laten zeggen wat komisch is maar je zelf niet durft. Dan doet de pop het!" 

 

Annegriet Renfurm-Wijchers