Verwondering

Hoogezand - Gelukkig is er nog een plekje bij het raam vrij. Ik zit het liefst bij het raam, zodat ik geen minuut van wat zich buiten afspeelt hoef te missen.

Het wordt steeds drukker. Wanneer er op station Hoogezand een hele horde mensen instapt bedenk ik dat het nog herfstvakantie moet zijn. Een oude vrouw wijst naar de stoel naast mij. Met een vriendelijk gezicht vraagt ze of ze naast mij mag zitten. ,,Wat is het druk vandaag hé?'' zegt ze. ,,Ja'', zeg ik. ,,Ik bedacht mij net dat het nog herfstvakantie is. Bovendien is het mooi weer, veel mensen maken er deze laatste dag nog het beste van.'' Ze knikt. Ik wil mijn muziek alweer in mijn oren stoppen wanneer ik ineens besef dat ik haar net gevraagd heb of zij vandaag ook het beste van haar dag gaat maken. Ik heb een gesprek aangeknoopt, o god. De vrouw zegt dat ze geen zin had om weg te gaan, maar dat haar zus belde. Iets met een kop thee. Toen kon ze er niet meer onderuit. Ik moet lachen. Iemand die net zoveel zin in vandaag had als ik. ,,Och, het is al lunchtijd geweest, dus gaan we voor een flink stuk gebak'', zegt ze. Ze wrijft in haar handen. ,,Waar moet jij eigenlijk naartoe'', vraagt ze. ,,Naar Assen'', zeg ik vlug. Ze knikt. ,,Woon je daar?'' vraagt ze. ,,Nee, ik woon in Zuidbroek.'' ,,O, dus je komt wel uit de buurt! Ik woon zelf in Hoogezand.'' ,,Wonen uw kinderen ook in de buurt?'' vraag ik zomaar. Ze schudt haar hoofd. Even ben ik bang dat ik tactloos een pijnlijk onderwerp heb aangekaart, maar ze vervolgt haar verhaal. ,,Het is er niet van gekomen. Wij zaten beiden in de paardenwereld. Daar hebben we bewust voor gekozen. Ik wilde geen kinderen, maar vroeger was dat een vreemde opvatting. Ze vroegen altijd of het ons niet lukte. Ik had het gevoel mij te moeten verdedigen, maar uiteindelijk heb ik het maar laten wezen. Mensen weten soms niet beter.'' ,,Wat dapper'', breng ik uit. ,,Ik wil zelf ook geen kinderen. Dat zeg ik sinds mijn zesde al, maar dan zeggen ze telkens dat mijn biologische klok nog wel gaat tikken.'' ,,Weetje, het gaat erom dat jullie samen gelukkig zijn. Wat je niet hebt, kun je ook niet missen, zeg ik altijd maar. Geniet dus van je keuze, en trek je van niemand wat aan'', zegt de vrouw ,,Vergeet dat niet!'' De trein komt met een schok tot stilstand. Verwonderd blijf ik nog even zitten. Ik zal het niet vergeten. Ik neem mij voor later een vrouw te worden die lak heeft aan het maatschappelijke keurslijf. Een vrouw met een zus die me zo nu en dan lastig valt. Een vrouw met drie katten en een dwergpony. Leve het ouder worden, leve doorgewinterde raad.