De weg kwijt

Hoogezand - Bent u weleens in een doolhof geweest? En…? Bent u er ook weer uitgekomen? Ik bedoel; u had de uitgang wèl gevonden? Misschien ook nog wel voor sluitingstijd? Zonsondergang?

Wij, George, mijn partner in love en handlanger in de moestuin, en ik zijn ook naar een doolhof geweest. Ik had namelijk over het maisdoolhof bij ons in de buurt gelezen en dat leek me een spannende onderneming voor een doordeweekse saaie zondagmiddag. Dolle pret. Ter verhoging van de feestvreugde hadden we, naast een zak mini-marsjes,  weer een handjevol neefjes en nichtjes meegenomen. We hadden de rechtmatige en liefhebbende eigenaren van die neefjes en nichtjes plechtig beloofd dat we deze keer álle neefjes en nichtjes voor de terugreis zouden verzamelen en het grut heelhuids en in originele verpakking weer zouden afleveren. Opgetogen gingen we op pad. Mijn oudste nichtje had er duidelijk zin in en kreeg in de auto al de slappe lach. “Bij jullie gebeurt altijd iets geks”, antwoordde ze op mijn vraag waarom ze zo’n pret had.  Nu weet ik niet of dat een compliment is of dat ik me bij voorbaat een beetje zorgen zou moeten maken. “Wie het eerst bij de uitgang is!”, riep George en stoof voor de kinderen aan het doolhof in.  Aangezien ik het oriëntatievermogen van een schep appelmoes heb, besloot ik bij de uitgang te wachten om het grut weer veilig op te vangen. De neefjes en nichtjes hadden vrij snel de weg naar de uitgang gevonden. “Waar is George?”, vroeg ik. “Kwijt…”, zei een nichtje, “hij wist een kortere weg”. “Een kortere weg? Nou, dan kunnen we er beter bij gaan zitten”. Na drie kwartier en een paar marsjes later was George nog steeds in geen velden of wegen te bekennen. Af en toe hoorden we een bekende stem ergens in het doolhof een “Joehoe!” en “Waar zijn jullie?” roepen. “Zal ik hem redden?”, bood mijn oudste nichtje aan. “Welnee joh… duikt vanzelf weer op”. Inderdaad. Met verbazing keken we hoe George springend, dan weer hier en dan weer daar, even boven de maismuren opdook en verwilderd om zich heenkeek. Nadat de laatste bezoekers al lang uit het doolhof waren kwam George opeens, een meter naast de uitgang met vijf maiskolven onder de arm, uit de maishaag te voorschijn. “Hè hè, zijn jullie al lang terug?” “Nee hoor”, klonk het tactisch. “Mooi zo, binnenkort gaan we weer”. Misschien moet u nog weten dat tegenover ons huis een enorm maisveld ligt en nu ben ik bang dat George daar druk aan het oefenen is… In het doolhof aan muzikale mogelijkheden bij de afdeling muziek van het Kielzog Kunstencentrum kun je ook alle kanten op en is het best lastig om uit al die instrumenten een instrument te kiezen wat bij jou past. Wil je een hobo proberen of toch piano? Hoe kies je je een instrument? Geen nood, de cursus Muzikale Oriëntatie biedt uitkomst! De cursus bestaat uit een aantal onderdelen: een gesprek met een docent over de mogelijkheden en drie proeflessen op hetzelfde instrument of verschillende instrumenten. Handig hè! Wist u trouwens dat de romeinse staatsman Marcus Tullius Cicero beweerde “Onder leiding der natuur kunt gij nooit verdwalen”? Dat ben ik niet helemaal met ‘m eens, maar dat terzijde. Groete! Gaas Wadoen