Rappers CSG Rehoboth frank en vrij op podium de Melkweg

Hoogezand - Hoewel ze niet in de prijzen vielen, was het een onvergetelijke ervaring. Juulke, Loïs en Lyndsey vertegenwoordigden CSG Rehoboth donderdag tijdens de 9de Hiphop-battle van het Duitsland Instituut.

Door Marc Jansen

De Hiphop-battle is bedoeld om scholieren op een laagdrempelige manier enthousiast te maken voor de Duitse taal. Ter voorbereiding schreven leerlingen uit 3 en 4 vmbo en havo van 14 scholen(gemeenschapen) tijdens hun lessen Duits en muziek een eigen rap in het Duits bij het thema ‘Ich'. Na een interne competitie vaardigden de deelnemende scholen de beste rapgroep af naar de Hiphop-battle. Omdat de bewuste rap live te zingen.

Rehoboth

Loïs van Beek, Juulke Wayer en Lyndsey Williams wonnen de interne competitie van het Rehoboth. Volgens Juulke omdat 'wij als enigen de tekst uit ons hoofd kenden'. Die tekst bedachten de dames zelf. 'De vriend van de zus van Lyndsey' tekende voor de muziek, of liever: de beats. Juulke: "Onze rap heet 'Vierundzwanzigsieben'. Het gaat erover wat wij zoal beleven op een dag."

Vierundzwanzigsieben

De battle vond plaats in de Melkweg in Amsterdam, een vermaard podium. Het drietal – voor de gelegenheid omgedoopt tot rapgroep Vierundzwanzigsieben – reisde er per bus heen. "De hele klas en enkele leraren waren mee", zegt Lyndsey. "Behalve acht klasgenoten die op uitwisseling waren."

Nichts zu verliern

De bus vertrok om 07.00 uur uit Hoogezand en arriveerde tussen 09.00 en 09.30 uur in de hoofdstad. De battle begon om 13.30 uur. Loïs: "Tot die tijd hadden we workshops onder leiding van de Duitse rapgroep Nichts zu verliern." Juulke: "We hadden drie verschillende workshops. In de eerste werd vooral op de bewegingen gelet." Lyndsey: "In de twee op onze uitspraak." Loïs: "En in de derde op onze presentatie. Dat we met zelfvertrouwen op het podium moesten staan." Dat lukte. Lyndsy en Loïs hadden geen last van zenuwen, Juulke een klein beetje. De drie hadden dan ook stuk voor stuk al enige podiumervaring. Juulke: "Ik met mijn klarinetgroepje." Loïs: "Lyndsey en ik hebben op onze basisschool al samen opgetreden. We hebben toen gezongen."

Microfoon

Vierundzwanzigsieben was als vijfde aan de beurt. "Het ging wel goed", vindt Lyndsey. Loïs: "Mijn microfoon deed het niet. Ik moest dus heel hard schreeuwen." Mentor (en docent economie) Bert Grave: "Ik kon je prima horen, hoor." Juulke: "En je bent ook gewoon te horen op de opnames die mijn vader gemaakt heeft." Dat ze vervolgens niet in de prijzen vielen, vinden de dames niet zo heel erg. De ervaring was onvergetelijk. Letterlijk. Lyndsey: "Ik denk dat me altijd bij zal blijven hoe we op dat podium stonden. Hoeveel publiek er was? Ongeveer tweehonderd man." Loïs zal, vermoedt ze, altijd herinneringen bewaren aan de kapotte microfoon. "Maar ik denk dat ik er later wel om kan lachen." Juulke: "Mij zal het applaus bij blijven. Dat was héél mooi."

Frank en vrij

Grave: "Voor mij was het een hoogtepunt te zien hoe frank en vrij de meiden er stonden. Ze deden het toch maar even." Waarbij aangetekend moet worden dat Loïs, Juulke en Lyndsey niet in vmbo of havo 3 of 4 zitten, maar in klas 2D TTO Duits, de tweede van het tweetalige onderwijs op het Rehoboth. Grave: "Zij mochten hier aan meedoen omdat de mate waarin zij de Duitse taal beheersen vergelijkbaar is met die van normale vierdeklassers." En Vierundzwanzigsieben? "Daar stoppen we nu weer mee", lachen de drie. Lyndsey Williams, Loïs van Beek en Juulke Wayer op het podium van de Melkweg in Amsterdam. Foto: Christiaan Krop