Trudi Richters: 40 jaar voor de klas (vol pubers)

Hoogezand - Het dr. Aletta Jacobs College in Hoogezand heeft vorige week wiskundedocente Trudi Richters in de bloemetjes gezet. Richters staat 40 jaar voor de klas, in Hoogezand.

Door Marc Jansen

Haar eerste werkdag herinnert ze zich niet meer. "Maar ik weet nog wel dat iemand anders van de opleiding ook gesolliciteerd had. En dat we dezelfde telefooncel – mobieltjes waren er nog niet – gebruikten om naar de uitkomst van de sollicitatiegesprekken te informeren. Ik belde als eerste en kreeg te horen dat ik het geworden was. En terwijl ik al wist dat ik die baan had, moest die ander nog bellen…"

Kinderverzorging

Met de akte NXX op zak, ging Richters op de SBHS (voorloper van het Aletta) aan de slag als lerares kinderverzorging en opvoeding en handvaardigheid . "Ik werkte op verschillende locaties: de Prof. Ir. L.H. de Langenschool, de G. Boerschool en de Dr. D. Bosschool", vertelt Richters, die in de jaren die volgden ook nog de Akte J voor het geven van gymnastieklessen haalde en een aantal jaren actief was in het symbiose-onderwijs. "Dan kwamen leerlingen uit het speciaal onderwijs hier naar school voor lessen in algemene verzorging en handvaardigheid."

Wiskunde

Vele jaren na haar entree op de SBHS ('ik denk dat ik nu zo'n 20 jaar wiskunde geef') deed de in Haren woonachtige Richters de lerarenopleiding tweedegraads wiskunde. "Mijn collega's zeiden: 'hoe kom je daar nu bij?'. Mijn moeder zei: 'eindelijk maar toch'. Toen ik op de hbs zat, had ik namelijk ook wel overwogen wiskunde te studeren. Maar ja, als je breed getalenteerd bent, is het moeilijk kiezen. Achteraf, met de kennis van nu, had ik op de TU in Delft Industrieel Ontwerpen willen studeren. Daarin zit een creatief en een wiskundig element."

Positief afsluiten

Als docente wiskunde heeft ze haar draai echter ook gevonden. Zo zeer zelfs dat ze een aanbieding na de afgelopen zomervakantie met vervroegd pensioen te gaan liet lopen. "Ik heb het namelijk weer heel erg naar mijn zin. En ik wil mijn loopbaan graag positief afsluiten. Vergelijk het met een wintersportvakantie. Als je de hele vakantie sneeuw hebt, maar de laatste twee dagen prachtig weer, onthoud je die laatste twee dagen. Die ellende is dan niets meer dan een anekdote. Iets waarom je kunt lachen", stelt Richters, die daarmee aangeeft het ook wel eens minder naar de zin gehad te hebben. "Dat klopt. Er zijn tijden geweest dat ik het veel minder naar mijn zin had. Bijvoorbeeld toen tal van vernieuwingen werden doorgevoerd, waarmee ik toch wat moeite had. Zoals de verhuizing naar de nieuwe school (van Nieuweweg naar Laan van de Sport; red.). Met open leergebieden. Ik houd niet van onrust..."

Vrij strak

Daar weten haar leerlingen alles van. "Ik kan me niet concentreren als het onrustig is. En ik ben ervan overtuigd dat de leerlingen zich ook niet kunnen concentreren als het onrustig is. Daarom ben ik vrij strak", weet Richters, die in vier decennia duizenden kinderen in haar klassen had. "Maar ik ken niet iedereen meer, hoor. Ik herken zelfs kinderen uit de bovenbouw al niet meer als ik ze in de onderbouw in de klas gehad heb. Het beugeltje is er dan uit, ze zijn 30 tot 40 centimeter gegroeid; ze zijn van kinderen veranderd in jongvolwassenen…"

Meer praten

Over veranderingen gesproken. Richters moet als geen ander kunnen bepalen of 'de jeugd van tegenwoordig' zoveel anders is als 'de jeugd van vroeger'. "Ik heb in ieder geval niet het gevoel dat kinderen mondiger zijn geworden. Ze praten wel meer. Maar dat komt, denk ik, doordat ze thuis ook over veel meer dingen mogen meepraten dan vroeger. Terwijl ze het daarvoor in sommige gevallen toch echt aan referentiekader ontbreekt. Maar verder heb ik niet het idee dag de jeugd van nu zoveel anders is dan die van vroeger. Je had zowel vroeger als nu kinderen met praatjes. En bij de ene is dat ontwapenend en bij de ander vervelend… Nee, volgens mij is er niet zoveel veranderd. Maar misschien ben ik ook wel veranderd…"