Run | Column Karin Weijs

Hoogezand-Sappermeer - Het was weer prijs tijdens mijn wandeling door Borgerswold: hardlopers zo ver het oog reikte. Terwijl ik ontspannen genoot van madeliefjes en jonge eendjes renden zij me, blind van de runners high, voorbij. Op naar hun volgende target. Ik heb echt niks met hardlopen.

Laatst was ik op een feestje waar onevenredig veel artsen waren. Nadat enkele mega-gecompliceerde operaties, gruwelijke fistels en bacteriële infecties de revue waren gepasseerd, kwam het gesprek op hardlopen. Dat bleken ze allemaal te doen. Allemaal! De een deed het ‘gewoon gezellig’ twee keer per week met vriendinnen, de ander had net z’n tiende marathon achter de rug. Daarna ging het over Color Runs, smartwatches, schokbestendig schoeisel en absorberende broeken. Allemaal onderwerpen die zich niet in mijn interessegebied bevinden. Ik wou net een leuker groepje opzoeken toen een van die dokters zei: “Ik vind lopen echt verschrikkelijk. De enige reden waarom ik het doe is zodat ik op feestjes lekker kan bunkeren.” Iedereen viel stil. Ze snaaide een stukje paling van de schaal en hield haar glas op voor een refill. Een vrouw naar mijn hart.