Kleine Elara is een inspiratie voor velen

Veendam - Kimberley en haar man Erwin uit Veendam verloren vorig jaar hun dochter Elara. ,,Duizenden mensen zijn geïnspireerd geraakt door Elara. Via mijn blog help ik ouders met een ziek of overleden kind.''

,Hoe schrijf je iets over jezelf als je in zo'n korte tijd eigenlijk te veel hebt meegemaakt? Hoe schrijf je iets op papier als je bij elk woord weer een emotie voelt opkomen? Hoe moet je iets verwoorden als je de woorden er niet voor kunt vinden? Ik heb het geprobeerd. Ik heb geprobeerd ons verhaal te vertellen.'' [caption id="attachment_35228" align="alignnone" width="270"]Kimberley en Erwin en de kleine Elara. Kimberley en Erwin en de kleine Elara.[/caption] Het zijn de woorden van Kimberley van Reijswoud (29) op baar blog mamavanelara.nl. Elara werd in 2013 geboren met een breed scala aan afwijkingen. Onder meer broze botten, een kromme wervelkolom en ademhalingsproblemen. Elara was ziek, het grootste deel van haar leven bracht ze in een ziekenhuis door. Strijd Op haar blog vertelt Kimberley over de strijd die Elara gestreden heeft, over de mooie momenten, maar ook over de moeilijke: Een terugval stond altijd om de hoek, dat wisten we en waren we redelijk op voorbereid. We hebben dingen aangeleerd gekregen om Elara te kunnen helpen in een noodgeval, maar het mocht niet baten. Elara is plots overleden op 17 december 2014. Er is een enorme leegte. Nooit meer je kindje kunnen aanraken, haar niet meer kunnen zien, ruiken en horen, het is onwerkelijk. Zo hard geknokt, maar het mocht niet baten. Ons meisje is bij ons weggerukt. Het mooiste wat ons ooit is overkomen is er gewoon niet meer. Kimberley wil met haar blog andere ouders van zieke of overleden kinderen een hart onder de riem steken.   Veendam Kimberley woont sinds oktober in Veendam en dat bevalt goed. Vooral het multiculturele karakter en de combinatie dorps/stads vinden Kimberley en haar man Erwin erg prettig. Kimberley kon in haar vorige woonplaats, Rotterdam, niet loskomen van de herinneringen aan de vele zaken die mis gingen omtrent de ziekte en het overlijden van hun dochter. Kimberley is, toen ze moeite had om zwanger te raken, begonnen met het schrijven van een blog en doet dat nog steeds. Inmiddels heeft ze per maand gemiddeld 25.000 unieke bezoekers, vooral uit Nederland, maar ook uit Engeland en België. Op haar blog schrijft ze over alle mooie dingen, vervelende dingen, diagnoses, operaties, de intensieve zorg-afdeling, overlijden, uitvaart en vooral over Elara. Het doel van haar blog is de herinnering aan hun dochter in stand houden en lotgenoten helpen. Elara3 Lotgenoten Regelmatig krijgen Kimberley en Erwin cadeautjes toegestuurd, van particulieren en bedrijven. Vaak gaat het om gepersonaliseerde cadeautjes met Elara's naam of foto erop, zoals sieraden, engeltjes, knuffels en een klok. Ze besloot de gulle gevers te vragen om soortgelijke cadeautjes voor lotgenoten te maken en op te sturen. Binnen drie dagen ontving ze meer dan twintig positieve reacties. ,,Ik vind het erg fijn om te weten dat andere mensen ook nog aan Elara denken en dat gevoel gun ik lotgenoten ook. Je geeft mensen iets tastbaars in een zware periode. Op deze manier kunnen we er een positieve draai geven en doorgaan. U kunt zelf ook cadeautjes sturen: www.mamavanelara.nl Annemiek B Wiechers     [caption id="attachment_35229" align="alignnone" width="134"]Kimberley Kimberley[/caption]

Ik ben Kimberley, de mama van Elara. Elara is mijn eerste kindje maar is helaas veelte vroeg overleden. Op mijn blog schreef ik over alles wat ons bezig hield en daar wil ik mee verder gaan. Ik schrijf niet meer over Elara, maar aan Elara. Elara is het mooiste wat mij ooit overkomen is en ik zal er alles aan doen om haar 'legacy' voort te zetten. Wees niet bang om haar naam te noemen, daar doe je mij alles behalve pijn mee. Ik ben een mama met een vlinder/engelenkindje en ik doe er alles aan om iedereen te laten weten dat zij bestaan heeft.

Nooit meer het gesabbel op haar speentje of het gekauw op haar lepeltje horen en zien, nooit meer twee pluim-staartjes in haar haartjes, nooit meer dat ondeugende lachje... Maar ook nooit meer pijn, nooit meer vervelende dokters of lange onderzoeken, spoed opnames of pijn in haar lijfje. Ons meisje heeft hopelijk nu haar rust. Ze was de perfecte dochter, alleen in een verkeerd lichaam. We missen ons mopje enorm. We zijn altijd heel open over Elara (en haar ziekte) geweest, we hopen dat ze voor altijd een plekje in jullie harten heeft gekregen. Er zijn geen woorden voor wat er gebeurd is, maar er zijn ontelbare herinneringen waar we met veel liefde naar terug kijken. Geboren: 15.06.13 Overleden: 17.12.14