‘Als streektaalzanger ben je het uithangbord van de provincie’

Veendam

Erwin de Vries (45) is op en top Groninger en treedt inmiddels al meer dan twintig jaar op met zijn Groningstalige liedjes. Hij laat zich inspireren door de provincie, zijn leven en werk. En op zijn nieuwe cd De noodzoak voelt hij de noodzaak om aan Nederland uit te leggen wat er in de provincie speelt.

Erwin: ,,Als streektaalzanger sta je voor Groningen. Je bent dan eigenlijk het uithangbord van de provincie, een soort VVV-kantoor. Je wilt laten horen dat je trots bent op Groningen, maar met alle ontwikkelingen van de afgelopen tijd vroeg ik me af of ik dat nog wel was.”

Zo schreef hij het nummer Prachteg Grunnen. ,,Dit lied gaat over onze provincie. Daar waar de mensen vroeger in vrede woonden, is het nu grond geworden van emoties,” vertelt Erwin. Sinds de bodem is gaan bewegen lijkt het haast toeristisch gebied. Hij vindt dat de Groningers genoeg vertrouwen hebben gehad in Den Haag en betreurt het dat ze daar telkens weer kozen voor hun eigen hachje. Erwin vindt dat Groningen beter verdient. Toch twijfelt hij. Dat is te horen in de nummers De dissident en Lözze grond.

De liedjes van de Vries zijn persoonlijk. Het komt uit zijn hoofd en speelt zich af in zijn gedachtewereld. Het laat zien wat er om hem heen gebeurt. ,,Mijn liedjes zijn een soort fotoboeken. Je ziet aan de nummers waar ik mee bezig ben en in welke periode van mijn leven ik zit.” En zo ontstond ook het nummer Woar doe van holdst. ,,Het nummer gaat over Annie,” vertelt Erwin. ,,Ze was een vriendin van ons gezin en paste op de kinderen. Ik schreef het nummer toen ik hoorde dat Annie kanker had.” Ze stierf op 25 november, een dag voor de cd presentatie van De Noodzoak. ,,Ze heeft de tekst nog wel gelezen, maar ze durfde het nummer niet te beluisteren. Dat vond ze moeilijk.” Op haar uitvaart werd het nummer afgespeeld. ,,Het was mooi en indrukwekkend tegelijk en ik vond het fijn dat ik op deze manier iets heb kunnen betekenen voor Annie en haar nabestaanden,” blikt Erwin terug.

Een lach en een traan spelen altijd een rol in Erwin zijn liedjes. Dat is op De noodzoak niet anders. Met zijn blote voeten op het podium komen alle facetten van het leven voorbij. ,,Ja, die blote voeten zijn wel een dingetje geworden,” lacht Erwin. ,,Ik sta graag met blote voeten op het podium. Het is voor mij een gevoel van vrijheid. Zoiets van: ‘hier ben ik, hatsjikidee en vreet maar op’, maar voordat je dat kunt zeggen moet je eerst heel wat obstakels en processen doorlopen hebben en daar is lef voor nodig. Ik weet steeds beter wie ik ben, maar daarvoor moet de basis goed zijn en die basis is mijn gezin. Dat is mijn fundament.”

Naast zijn beroep als streektaalzanger werkt hij als verpleegkundige in de psychiatrie. Hij begeleidt er mensen met psychiatrische problemen. ,,Mijn patiënten vragen zich vaak af of het leven nog wel de moeite waard is en houden zich bezig met leven en dood. Ze willen soms niet meer verder en balanceren op het randje van de dood en zo ontstond het liedje Dansen mit de dood” legt Erwin uit. ,,Ik ben geïnteresseerd in mensen en ik wil ze graag begrijpen, maar dat is niet altijd gemakkelijk. Af en toe zijn er van die lichtpuntjes en dan denk ik: ‘Aha, zo zit het dus’.’’

Erwin hoopt dat de rust terugkeert in Groningen en we allemaal wat meer om elkaar gaan denken in plaats van dat we tegenover elkaar staan. Op de vraag hoe we dat dan gaan doen antwoordt Erwin met een lach: ,,Door nog meer liedjes te schrijven!”

Door Yvonne de Noord


Auteur

Redacteur