‘Ik hoop dat ik vluchtelingen kan helpen’

MUNTENDAM

Harma Oosting, 28 jaar, is docent maatschappijleer aan de ‘Winkler Prins’. Binnenkort vertrekt ze naar Samos, een Grieks eiland voor de Turkse kust, om daar minderjarige en onbegeleide kinderen in een vluchtelingenkamp les te geven.

Verwacht je dat deze getraumatiseerde kinderen meer behoefte hebben aan onderwijs of aan therapie?

,,Ik zet me in via de stichting ‘bootvluchteling’ en deze stichting investeert vooral in medische missies en therapeutische missies. Onderwijs is onderdeel van de therapeutische missies.’’

Wat voor lessen ga je verzorgen?

,,Engelse taal en wereldoriëntatie. Het doel is de kinderen enigszins wegwijs te maken in de Europese maatschappij. Er is geen onderwijsplan en niemand weet waar de kinderen uiteindelijk terechtkomen, het moet vorm krijgen zodra ik daar ben.’’

Ga je alleen? En hoe heb je je voorbereid?

,,Ja, ik ga alleen, man en dochter blijven thuis in Muntendam. Natuurlijk zijn daar in het kamp veel meer vrijwilligers. De eerste dagen werk ik samen met degene wiens werk ik overneem en tegen het eind van mijn periode komt iemand anders het weer overnemen. Ik heb een paar dagen meegekeken in een asielzoekerscentrum maar ik realiseer me heel goed dat dat geen duidelijk beeld schetst van wat ik daar aan ga treffen. Ik verwacht dat ik me zal kunnen wapenen tegen alle ellende en hoop dat ik een positieve bijdrage kan leveren aan deze mensen in nood.’’

Zou het niet praktischer zijn om bijvoorbeeld dekens in te zamelen en op te sturen?

,,Ja, op zich was dat praktischer en gemakkelijker. Maar ik heb erg meegeleefd met de politiek in het Midden-Oosten en de daaruit resulterende vluchtelingenstroom. Bovendien ben ik bezig met een opleiding tot gedragsspecialist en denk ik daarmee mensen, vooral kinderen, te kunnen helpen. Mijn gezin en mijn werkgever staan achter mijn missie, dus ik ga ervoor! Ik neem trouwens ook een lading winterjassen mee.’’

Waar is verder veel behoefte aan?

,,Warme kleding, dekens, babyvoeding en medicatie. Het is winter, ook in Griekenland, en veel mensen zijn ziek door de kou. Ze liggen in tenten en knappen nauwelijks op. Mensen in mijn omgeving leven ontzettend mee en ik krijg bijzonder veel reacties. Men biedt spontaan dingen aan zoals het betalen van de vervoerskosten van de winterjassen.’’

Door Annemiek Wiechers


Auteur

Redacteur