Eerste baan

ZUIDBROEK

We zaten op het strandje bij de plas, het motregende. ,,Ik moet zo weg. Ik ga solliciteren."

,,Oh." Ik keek op van mijn mobiel. ,,Waar dan?"

,,Bij de Chinees hier in de wijk. Niets bijzonders ofzo." Ze plukte wat aan haar mouw.

,,Waar solliciteer je op?"

,,Bediening. Bestellingen opnemen, schoonmaken. Van dat soort dingen. Wil je mee?"

Ik knikte. Ik was veertien en had geen idee niet waar de taak van een vriendin ophoud of begint, maar besloot dat dit ongetwijfeld een van die taken moest zijn. Samen fietste we er slingerend naartoe. Onderweg interviewden we elkaar. Bij de supermarkt verderop parkeerden we de fietsen. Nadia rolde een shaggie. Zo stonden we een tijdje. Toen ze uitgerookt was, schikte ze de kraag van haar te krappe blouse.

De Chinees zat schuin tegenover de dierenbescherming. Terwijl we richting het gebouw liepen, bekeek ik onze weerspiegeling in de ramen van de supermarkt. We vormden een vreemd duo. Nadia had in tegenstelling tot mij een gedrongen, klein postuur en kleedde zich uitsluitend in het zwart, terwijl ik, een lange, magere en verlegen tiener, als een soort trouwe puppy altijd achter haar aan hobbelde.

Nadia ging voorop. Vol vertrouwen duwde ze de deur open. Er rinkelde een belletje. We keken rond in de ruimte. De afhaalruimte was klein en had een stenen, rode vloer. Het plafond was verlaagd met goudomrande plavuizen. In het midden stonden een aantal stoelen. In de uiterste hoek een gokkast, ernaast een aquarium waarin een armoedig visje rondzwom. Achter een provisorische afscheiding (een kamerscherm), bevond zich het restaurant.

,,Goedemiddag dames." We schrokken, draaiden ons met een ruk om. Voor ons stond een kort, dun vrouwtje. Ze had een fijn gezicht.

,,Ehm.....We komen voor de vacature."

,,Ah. Willen jullie allebei solliciteren?"

Hulpeloos keek ik naar Nadia. Ik knikte toch maar. ,,Goed. Wie wil eerst?"

Nadia ging als eerste. De vrouw nam haar mee naar een tafeltje in de hoek. Wanneer Nadia iets zei, kon ik vanaf waar ik zat, haar beugel zien glinsteren. Gezamenlijk kwamen ze terug gelopen. ,,Ik wacht buiten op je", zei Nadia.

Nu loodste het vrouwtje mij naar dezelfde tafel.

,,Hoe oud ben je?"

,,Veertien."

,,Heb je al eens eerder in de horeca gewerkt?"

,,Mijn ouders hebben een eigen bedrijfje." Ze noteerde iets in een schriftje. ,,Goed, ik bel je wanneer ik de uitslag weet." Opgelucht liep ik weer naar buiten. Nadia was verdwenen. Met een raar gevoel in mijn maag fietste ik naar huis.

Na een uurtje werd ik gebeld. ,,Laura? Je bent aangenomen. Wanneer kun je beginnen?"

,,En Nadia dan?", vroeg ik.

,,We hebben maar een persoon nodig."

Ze hing op. Diezelfde avond nog leerde ik servetten vouwen, nummers van gerechten uit mijn hoofd. Nadia zag ik nooit meer.

Soms denk ik dat ik haar zie lopen en wil ik haar van alles zeggen. Iets van mijn dankbaarheid tonen. Iets met groei.


Auteur

Redacteur