One of the guys

Veendam

,,Hij zit gewoon vet onder de plak.”

,,Hoe lang zijn ze nu al bij elkaar?”

,,Zo’n twee jaar.”

,,Tjezus.”

,,Als zij meegaat op vakantie hoeft het van mij echt niet hoor. Dan blijf ik thuis.”

Vier jongens van een jaar of zestien hebben een hoekje in de trein veroverd. Ze praten met elkaar over het leven. Hun leven met elkaar. Ze leunen achterover in hun stoelen, hun benen gestrekt, hun jassen opengeritst.

De jongen die eerder vertelde dat hun vriend zo onder de plak zit, leunt als enige naar voren. Hij heeft lange benen en een puisterig gezicht. Zijn ellebogen rusten op zijn knieën. ,,Jongens, we moeten iets doen. Ze verpest alles. We moeten van haar af.”

De jongens knikken. ,,We kunnen......Hoe heet zoiets ook alweer? Een interventie doen?”

De andere jongens lachen. ,,Ja tuurlijk. Doe niet zo gay!” De lol overheerst. Ik werp een blik op de jongen met het puisterige gezicht.Een zware aftershave geur trekt aan mijn neus voorbij. Ineens komt mijn eigen eenzaamheid heel dichtbij. Ik voel de jaloezie toenemen.

De waarheid is dat ik mij vaak te angstig voel om volwassen te zijn. Ik mis het om bij een groep te horen. Mensen die zich met mij bemoeien en die ik daar vervolgens weer op af kan rekenen. Ik mis die onzekere fase tussen kind en volwassene in, het geen van beide hoeven zijn.

De jongens vervolgen hun gesprek. Ze hebben het alweer over iets anders. Een van hen draait behendig een shaggie en beklaagt zich bij de rest over de vroege diensten op stage.Ik sluit mijn ogen. Stel mij voor dat ik een van hen ben. Met ze mee hang. Ik zou lang zijn, mijn haar opgeschoren dragen. De eerste baardharen zichtbaar, een groepje puistjes heeft zich verzameld op mijn linkerwang. Ik draag sneakers, een loszittende broek. Ik zou het met ze hebben over meisjes,

bier met ze drinken in de schuur, en verdomd, van elk moment genieten.

Dat maakt het des te pijnlijker. Ik weet hoe het ons jongens zal vergaan. Op een bepaald moment zullen we een nieuwe studie kiezen. Andere vrienden maken. Het clubje wat overeind blijft zal merken dat ze op een andere manier naar het leven zijn gaan kijken. De dingen waar we ons druk over maken zullen veranderen, in grootte en vorm toenemen. We zullen een vriendin vinden, kinderen krijgen. Onze brommer verruilen voor een auto. Stranden in een baan. En wanneer we dan in de auto op weg naar het werk dat ene nummer horen, zullen we met weemoed aan elkaar terugdenken en ons afvragen, wat is er in godsnaam met ons gebeurd?

Maar waar ik honderd stappen vooruit denk, blijven de jongens met elkaar in dit moment. Ze maken zich niet druk over de toekomst, enkel om wat er nu speelt. Het is al weer even geleden, maar ergens weet ik dat ook ik het nog kan.


Auteur

Redacteur